«وحید» را بالاخره نوشتم. داستانی طولانی شد و خوب قسمتی از نوشته ی بلند جدیدم. اینجا فقط یک پاراگراف آووردم:
***
اسماعیل دوباره سبک و سنگینی زندگی را به خاطر آورد و وحید را تصور کرد که بین دو سر در حال رفت و شد است. اما احساس کرد تئوری او می لنگد و بیشتر حلاجی می خواهد تا بتواند جوابی به وحید بدهد. زندگی یک سرش سنگین است چون جهتی به تصادف برای ما در زندگی رقم می خورد و هر چه زمان بیشتر می گذرد ، ما بیشتر به آنچه برای ما رقم خورده خو می گیریم و خود نیز دیوارهایی کنار باریکه خویش می چینیم تا مطمئن شویم برای همیشه در آن باقی خواهیم ماند؛ خلاصه همه چیز چنان سنگین و غول آسا می شود که جنباندن آنها محال به چشم می آید. چه کسی را یارای تغییر زندگی خود است؟ از قدیم این را می دانستند و اسمی هم برایش گذاشتند: سرنوشت. سرنوشت “لش” است و از جایش تکان نمی خورد. اما سر سبک زندگی چیست؟ اسماعیل نتوانست در آن لحظه جوابی برای این سوال پیدا کند و ناگهان به مفهوم شک کرد. سبکی به مثابه یک انکار در ذهنش جلوه نمود: سبکی یعنی به سنگینی ارج ننهادن. در سبکی همه جهت ها ، همه ابتداها و انتهاها، همه شروع ها و پایان ها یکیست و به همین خاطر هیچ انگیزشی برای هیچ کنشی در آن وجود ندارد اما دقیقا به همین خاطر می توان بی هیچ دغدغه ای به هر کنشی دست یازید. سبکی به یک دلیل همزمان دو وجه تسلیم و طغیان دارد. امری به اسم سبکی وجود ندارد؛ زندگی “یک” محتوای پیچیده است که هر کس در جهتی در آن می زید اما می توان هر لحظه پوسته آن جهت را درید و راه دیگری گشود؛ یا که آگاهانه در برابر آنچه رقم می خورد، تسلیم شد؛ اینگونه است که سبکی در متن سنگینی تجربه می شود. اما وحید جوری دیگر سبکی را تجربه می کرد؛ او تن به هیچ سنگینی نمی داد. حاضر نبود پای سرنوشتی را به زندگیش باز کند چون از هر سرنوشتی هراسان بود. درد او تضاد بین علاقه و پول نبود ٬ بلکه حیف می دید که زندگی خود را در پای سرنوشتی حرام کند. او انکاری کامل و فراری بی نقص از وزنه های زندگی بود ؛ و همین سبب شده بود که سرگشته و مبهم باشد چرا که زیست در زندگی سبک چیزی جز سردرگمی و سرگشتگی نیست. اسماعیل از حلاجی خود کیفور شد و در ترکیب با زیبایی بیرون٬ لذتی عمیق و شیرین به جانش نشست. نگاهی به آسمان کرد و به سمت وحید چرخید و گفت:
